In dit korte, scherpzinnige verhaal kijkt Hans Dorrestijn met zijn kenmerkende mengeling van ironie en weemoed naar de ontwikkeling van onze zogenaamde beschaving — van de menselijke hygiëne tot onze omgang met dieren. Waar het begint met vooruitgang, eindigt het in een wrang toekomstbeeld: een samenleving waarin zelfs kennis niet langer wordt opgedaan, maar opgedrongen — in hapklare, pijnlijke brokken. Dorrestijns toon is tegelijk geestig en beklemmend. Hij fileert onze drang naar perfectie, onze technologische hoogmoed, en onze neiging om alles wat menselijk is te reduceren tot systeem. Zijn verhaal is een waarschuwing in miniatuurvorm, verpakt in humor: wat blijft er over van beschaving als we haar te ver doorvoeren?
De illustraties van Elisa Pesapane sluiten daar naadloos op aan. Haar expressieve lijntekeningen balanceren tussen satire en symboliek — mensen, dieren en machines vloeien in elkaar over, alsof de beschaving zelf uit haar voegen barst.
Waarom je deze MatchBoox in je collectie wilt hebben:
- Omdat Dorrestijn met een glimlach de ondergang beschrijft — en je tegelijk laat lachen én nadenken.
- Omdat Pesapane’s tekeningen de absurditeit van vooruitgang in een poëtisch beeld vatten.
- Omdat dit boekje laat zien dat ironie en ernst elkaar perfect kunnen aanvullen.
- Een miniatuur over de mens, zijn dwang tot beschaving, en zijn neiging zichzelf daarin te verliezen.
Over de auteur:
Hans Dorrestijn (1940) is cabaretier, schrijver, dichter en vogelaar. Hij geldt als meester van het melancholische sarcasme en schreef meer dan tien theaterprogramma’s, van Bofkont (1973) tot Ruïnes (2006). Zijn oeuvre omvat verhalen, poëzie, liedteksten en kinderboeken. Dorrestijn ontving de Gouden Harp voor zijn gehele oeuvre en in 2015 de Tollensprijs, de oudste literaire onderscheiding van Nederland. Zijn werk kenmerkt zich door humor die pijn doet — en daardoor troost.
Over de illustrator:
Elisa Pesapane (1979) is beeldend kunstenaar en literair tekenaar. Ze studeerde aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten en Italiaanse Letterkunde aan de Universiteit Leiden. Haar werk — vaak portretten, vol emotie en ironie — bevindt zich in de grenszone tussen literatuur en beeldende kunst.
Over de vormgever:
Yolanda Huntelaar (1974) studeerde aan de Rietveld Academie en is verantwoordelijk voor de vormgeving van literaire en kunstzinnige uitgaven, waaronder De Grote Van Gogh Atlas en Leesbaar Amsterdam. Haar vormtaal is helder, precies en tijdloos — een perfecte omlijsting voor Dorrestijns bijtende observaties.
